Voor zover ik weet hebben wij er geen last van, en om er zeker van te zijn dat we er ook geen last van krijgen, hebben we besloten om de zolder tegen boktorren en houtwormen in te spuiten. En vandaag was het zover!

Er kwam een ‘mannetje’ (zeg maar gerust een flinke man, zeker zijn buikpartij mocht er wezen) langs om al het hout op zolder in te spuiten tegen ongewenste beestjes. Een klusje van een uurtje of 2. Echter, deze man was zo sociaal koffie aan het drinken dat ‘ie pas na 4 uur in huis geweest te zijn weer weg ging. Gelukkig betalen wij hem voor de klus en niet per uur!

Het resultaat… ach, dat zie je niet echt. En da’s niet alleen omdat je de eerste uren nog niet naar boven mag. Maar voor ons een eerste mijlpaal: vandaag is de verbouwing echt begonnen!

Veel van de spullen die ik mee verhuisde vanuit Rotterdam naar de Rembrandtlaan had ik ‘tijdelijk’ opgeslagen op zolder. Allemaal zaken waarvan ik toendertijd vond dat het zonde was om weg te gooien, omdat ze nog wel ergens voor gebruikt konden worden. Maar nu, zo’n 6 jaar later al die spullen nog steeds niet van plek veranderd waren, vond ik het wel tijd om er eens nauwkeuriger naar te kijken, en om wat grover te schiften.

Afgezien dat het uitzoeken een puist werk was, vormde dit ook een soort ‘trip though memory lane’. De biljarttafel die ik van een oudcollega heb gekregen, m’n keyboard en synthesizer, schoolboeken en computers en -toebehoren… alles heeft wel een verhaal en veel vergeten dingen schieten ineens weer door je hoofd.

Datgene waarvan Miranda en ik nog steeds vinden dat het wel eens van pas kan komen (eigenlijk alleen maar boeken.. we willen een werkkamer/bibliotheek maken in huis) staat nu opgeslagen in de schuur of in de garage. De rest hebben we met 4 ritten naar de vaalt gebracht… dat ruimt op!

Het resultaat is een kale lege zolder. Nog steeds alleen te bereiken via zo’n klein, smal, gammel vlizotrapje. Maar we zijn al naar een aannemer op zoek die dat kan vervangen door een vaste trap. Eerst iemand laten langskomen die de zolder komt inspuiten. Zover ik weet heb ik geen last van boktorren of houtwormen, maar dat moet in ieder geval ook zo blijven. En aangezien er nu overal gemakkelijk bijgekomen kan worden kan dat maar beter meteen worden uitgevoerd.

De garage heeft een ‘neerrijlaan’ en was eigenlijk niets meer dan een betonnen kamer met een oude, houten deur ervoor; als je er hard tegenaan drukt krijg je het gevoel dat er niet veel voor nodig is om hem zonder sleutel open te krijgen… Aangezien de VvE ervoor gezorgd heeft dat er onder de straat een riolering is aangelegd, is de kans dat onze garage (weer) onder water komt te staan een stuk afgenomen.

We hebben een nieuwe garagedeur laten plaatsen, een die automatisch te openen is met een afstandsbediening. Ook zijn alle wanden wit geschilderd, waardoor hij er een stuk frisser en lichter uitziet. Uiteindelijk moeten er kasten in komen te staan, naast de motor en eventueel een auto en fietsen. Maar voorlopig dient hij een beter nut: opslag voor spullen die tijdelijk van zolder af moeten en voor materiaal dat nodig is voor de rest van de verbouwing.

Maar het voorlopige resultaat is bevredigend. We hebben getwijfeld of ook de vloer echt opgeknapt moet worden. Door hier een epoxylaag op te gieten ziet de garage er echt weer helemaal piekfijn uit. Maar, voor ons zijn de kosten de uiteindelijke verbetering niet waard, dus dat laten we voorlopig zitten.

Miranda en ik wonen nu zo’n 5 jaar samen op de Rembrandtlaan en wonen hier enorm naar ons zin. Uiteraard zijn er een paar dingen in huis die nog net effe wat beter kunnen. Dus gaan we verbouwen, en daarbij pakken we alles aan:

• de garage
• de schuur
• de zolder
• de trap
• het dak
• de badkamer
• de keuken
• de vloer

Een behoorlijke lijst dus, die nog verder kan worden onderverdeeld in allerlei sub-projecten. Maar ja, als je eenmaal bezig bent kun je het maar beter meteen goed aanpakken, nietwaar?

Op zich zijn we al een poosje op weg, de garage en de schuur zijn al grotendeels klaar. Die zijn inmiddels geschilderd en de garage heeft ook een nieuwe (luxe) roldeur gekregen. Het enige dat daar nog moet worden gedaan is het inrichten: het plaatsen van kasten. Maar dat kan weer het beste als de rest van het huis grotendeels klaar is.

Kortom: er is nog veel te doen en doordat het hele huis onder handen wordt genomen, kan niets worden afgemaakt voor er andere projecten zijn gestart of afgerond. Maar al onze vorderingen kun je hier lezen.

Met z’n 10-en in een zakkie…

Ik heb het enorm naar m’n zin bij Mexx. Zit er nu bijna een half jaar en ben een stuk productiever dan de eerste dag die ik beschreef.

De 5 man echter was een beetje te optimistisch.. een zat er tijdelijk en is nu werkzaam bij mama-Liz, de ander is terug naar Hongarije.

Vanmorgen vroeg opgestaan om me om 09:00 te melden op het hoofdkantoor in Amsterdam. Mijn nieuwe werkplek staat aan de Johan Huizingalaan en is indrukwekkend mooi vormgegeven. Vind ik. Hoewel, ik heb nog niet alles gezien en mijn verdieping (2e) ziet er behoorlijk ehh.. chaotisch uit met veel kleding aan rekken en DHL dozen op de grond.

Anyway, mijn afdeling bestaat uit 5 man (ik reken mezelf alvast maar mee ) en is verantwoordelijk voor het leveren van managementrapportages. Vandaag heb ik veel gezien en geluisterd, hoop binnenkort wel wat productiever te kunnen zijn.

Het is lekker om thuis te zijn, maar toch hebben we beiden het gevoel dat het jammer is niet meer in Amerika te zijn. Het was een indrukwekkende, mooie vakantie die we niet snel zullen vergeten.

Gelukkig hoeven we nog maar 2,5 maand voor we weer met vakantie gaan

Ruim 2 uur voor de vlucht zijn we er dan ook en na afgezet te zijn door ‘Valet-Parking-Checkin-Service’ (een paar gasten die ons wenkten om bij hun in de rij te staan, om vervolgens als ze bijna klaar zijn aan te geven dat ze op fooi-basis werken, omdat je ook binnen kunt inchecken), zijn we veel te vroeg door de douane. Dan maar weer 2 uur wachten door te lezen, muziek te luisteren en bij Starbucks in de rij te staan.

Eindelijk vliegen we naar L.A., een rustige vlucht die zo voorbij is. Even douchen bij aankomst om vervolgens nog de laatste dingen van onze wensenlijstje af te strepen: het Getty Museum en het Hollywood Sign. Ik zit nu te schrijven met een volle maag: we zijn wezen eten in de ‘Cheesecake Factory’. Bij binnenkomst kreeg zelfs ik zin in een toetje, maar na het diner (een burger, uiteraard) past er gewoonweg niets meer bij.

Morgen is het alweer tijd om terug te gaan naar huis, helaas. Ik zou namelijk best kunnen wennen aan deze American Way of Life (heerlijk rondtoeren en de toerist uithangen ).

Maar nee, verkeerd gegokt… Als je San Francisco via de Bay Bridge komt binnenrijden moet je ook betalen. Shoot… hadden we dan maar omgereden, te vroeg zijn we namelijk sowieso. Toch maar meteen de auto inleveren en inchecken voor onze vlucht. En wachten, uiteraard.

‘s Middags tegen een uur of 16:00 komen we aan op Las Vegas en het eerste wat je begroet is: de hitte. Het is duidelijk dat Las Vegas in een woestijn ligt. Gelijk op weg naar het hotel dat we geboekt hebben (en meteen de taxi-chauffeur geleerd waar dat is), om zo snel mogelijk naar ‘The Strip’ te gaan, op de Rembrandtlaan na de bekendste straat van de wereld.

Bussen rijden 24 uur per dag (niet de snelste manier, maar goed, voor 5 sjoekel kun je op elke halte in en uitstappen) maar eenmaal op de strip is het leuker om te lopen: de hotels en casino’s zijn overweldigend. De ene nog groter dan de andere, de ander weer extremer dan de eerste (had nog nooit een hotel met achtbaan gezien, op de strip zijn er zo al 2 te vinden). En dan al die lampjes… geweldig! Het is niet net zoals in een film… het is véél indrukwekkender.

We hebben de hele strip afgelopen (onderweg een free-show bij de Bellagio en bij Treasure Island ‘meegepikt’), talloze aanbiedingen voor andere vriendinnen afgeslagen (ben populair hier ) en uiteindelijk eindigend bij de Stratosfeer. Onze voeten beginnen nu wel vermoeid te raken, dus wagen we hier een gokje. 15% van ons cash-budget minder stoppen we er weer mee (klinkt meer als $2.00, nietwaar? ) Ik heet geen Wilco en dus was ik meteen alle inzet kwijt.

Vervolgens met de bus terug naar het hotel. Zondag vliegen we terug naar Los Angeles voor een laatste dagje bij Jeff en Joke, voor we weer terug naar huis gaan. Moe maar voldaan vallen we in slaap. Las Vegas is supergaaf om mee te maken! (Maar 1 avond vind ik meer dan genoeg.)