Het is lekker om thuis te zijn, maar toch hebben we beiden het gevoel dat het jammer is niet meer in Amerika te zijn. Het was een indrukwekkende, mooie vakantie die we niet snel zullen vergeten.

Gelukkig hoeven we nog maar 2,5 maand voor we weer met vakantie gaan

Ruim 2 uur voor de vlucht zijn we er dan ook en na afgezet te zijn door ‘Valet-Parking-Checkin-Service’ (een paar gasten die ons wenkten om bij hun in de rij te staan, om vervolgens als ze bijna klaar zijn aan te geven dat ze op fooi-basis werken, omdat je ook binnen kunt inchecken), zijn we veel te vroeg door de douane. Dan maar weer 2 uur wachten door te lezen, muziek te luisteren en bij Starbucks in de rij te staan.

Eindelijk vliegen we naar L.A., een rustige vlucht die zo voorbij is. Even douchen bij aankomst om vervolgens nog de laatste dingen van onze wensenlijstje af te strepen: het Getty Museum en het Hollywood Sign. Ik zit nu te schrijven met een volle maag: we zijn wezen eten in de ‘Cheesecake Factory’. Bij binnenkomst kreeg zelfs ik zin in een toetje, maar na het diner (een burger, uiteraard) past er gewoonweg niets meer bij.

Morgen is het alweer tijd om terug te gaan naar huis, helaas. Ik zou namelijk best kunnen wennen aan deze American Way of Life (heerlijk rondtoeren en de toerist uithangen ).

Maar nee, verkeerd gegokt… Als je San Francisco via de Bay Bridge komt binnenrijden moet je ook betalen. Shoot… hadden we dan maar omgereden, te vroeg zijn we namelijk sowieso. Toch maar meteen de auto inleveren en inchecken voor onze vlucht. En wachten, uiteraard.

‘s Middags tegen een uur of 16:00 komen we aan op Las Vegas en het eerste wat je begroet is: de hitte. Het is duidelijk dat Las Vegas in een woestijn ligt. Gelijk op weg naar het hotel dat we geboekt hebben (en meteen de taxi-chauffeur geleerd waar dat is), om zo snel mogelijk naar ‘The Strip’ te gaan, op de Rembrandtlaan na de bekendste straat van de wereld.

Bussen rijden 24 uur per dag (niet de snelste manier, maar goed, voor 5 sjoekel kun je op elke halte in en uitstappen) maar eenmaal op de strip is het leuker om te lopen: de hotels en casino’s zijn overweldigend. De ene nog groter dan de andere, de ander weer extremer dan de eerste (had nog nooit een hotel met achtbaan gezien, op de strip zijn er zo al 2 te vinden). En dan al die lampjes… geweldig! Het is niet net zoals in een film… het is véél indrukwekkender.

We hebben de hele strip afgelopen (onderweg een free-show bij de Bellagio en bij Treasure Island ‘meegepikt’), talloze aanbiedingen voor andere vriendinnen afgeslagen (ben populair hier ) en uiteindelijk eindigend bij de Stratosfeer. Onze voeten beginnen nu wel vermoeid te raken, dus wagen we hier een gokje. 15% van ons cash-budget minder stoppen we er weer mee (klinkt meer als $2.00, nietwaar? ) Ik heet geen Wilco en dus was ik meteen alle inzet kwijt.

Vervolgens met de bus terug naar het hotel. Zondag vliegen we terug naar Los Angeles voor een laatste dagje bij Jeff en Joke, voor we weer terug naar huis gaan. Moe maar voldaan vallen we in slaap. Las Vegas is supergaaf om mee te maken! (Maar 1 avond vind ik meer dan genoeg.)

Het meer zelf is in 2 uur rond te rijden, op zich al ongelooflijk als je de afmetingen van het meer ziet. Maar inderdaad… zo’n 2 uur na de start zijn we terug bij ons motel. Wel hebben we een aantal waanzinnig mooie natuur-plekken gezien. Ik zweer je… later als ik rijk ben wil ik een huisje aan Lake Tahoe.

We besluiten om een uurtje op het water te kayakken voor we weer richting SF rijden. Heerlijk in het zonnetje en vanaf het water is Lake Tahoe… ook mooi! Foto’s volgen later, om jullie niet al te jaloers te maken (en omdat ik hier geen USB aansluiting heb).

Maar de reis gaat verder met als doel: Lake Tahoe. Dit is het 2-na grootste meer in Amerika en is gemiddeld zo’n 3 kilometen diep (!). Daar aangekomen is het al avond en hebben we dus ook weer het eerste goede motelletje ‘gepakt’, om nog even langs het strand te lopen op weg naar diner. Lake Tahoe is (ook) een wintersport gebied, maar het is een rare ervaring om bij 30-graden gewaarschuwd te worden dat sneeuwkettingen verplicht zijn.

Het plan is om morgen rond Lake Tahoe te rijden, een rit van zo’n 2 uur. Erna moeten we alweer richting San Francisco, omdat we daar zaterdag onze auto moeten inleveren. Maar eerst: juist… weer lekker mugvrij slapen.

Vervolgens doorgereden dus naar Yosemite. Dankzij de Annual Park Pass die we van Werner en Martine konden lenen konden we gratis naar binnen (altijd beter dan 20 sjoekels betalen). En meteen zie je het al: Yosemite is een bijzonder park. Bijzonder mooi, wel te verstaan.

We zijn meteen naar een paar mooie plekken gereden: Tunnel View Point, waar we o.a. het machtige “El Capitan” hebben gezien, vervolgens doorgereden naar “Glacier Point” (heeft niet direct iets met gletsjers te maken, maar aangezien er veel truien en lange broeken rondliepen waren wij niet de enige die die link gemaakt hadden   )

Vervolgens nog even de Valley ingereden. Het hele park is gewoon in 1 woord samen te vatten: WOOOOOW! Je zou bijna je huis en haard verlaten om hier de rest van je leven rond te dwalen. ‘s Avonds hebben we in het gat vlak naast onze condo gegeten in een alweer zo’n typisch Film-Amerikaans barretje, gerund door 3 locals. Heel lekker en erg gezellig. Daarna naar bed voor (eindelijk) een goede nachtrust.

Vannacht dus de eerste nacht in de hostel, vanavond onze tweede. We slapen op Broadway, dus wat kan er misgaan, zou je zeggen. Nou.. het is een hostel en dus kun je van alles verwachten. De double privat die we voor vannacht geboekt hebben, hebben ze vervangen door een ‘very special secret room’, op het dak. Klinkt romantisch, maar is eigenlijk gewoon kaal, winderig, lawaaiierig en zonder stromend water. Maar goed, we slapen er alleen en dit is de allerlaatste keer dat we dat hier doen.

San Francisco is erg mooi. We zijn vanmorgen begonnen met een trip naar Alcatraz, het gevangenis eiland. Tenminste, daar is het het bekendst van. En ik moet zeggen: heel indrukwekkend. De omstandigheden waarin de zwaarste criminelen zaten was echt erbarmelijk (maar goed, het is geen hostel) en in al de tijd dat er gevangenen zaten zijn er slechts 3 ontsnapt. En daarvan weet men nog steeds niet of ze ooit de vrijheid gehaald hebben.

Anyway, erna zijn we naar Coit Tower gelopen (ruim 200 treden in de warme zon naar boven, vervolgens $5.00 in met de lift naar het hoogste punt te gaan (niet echt zijn geld waard). Erna hebben we de bus gepakt naar the Golden Gate Bridge.

En wow.. in het echt is hij nog mooier! Het weer was helder, we konden dus alles zien (er zijn genoeg dagen dat hij in de mist ligt). En wat is ‘ie groot! Na de GGB zijn we doorgegaan naar Cliff House, een idillysch restaurantje op de rand van een cliff. Vlak ervoor liggen grote rotsen met veel pelikanen (en die rotsen noemen ze dan toepasselijk de seal-rocks).

Vervolgens doorgegaan naar Golden Gate Park. Nou ja, bos zouden ze het beter kunnen noemen, want bij park denk je niet aan zo’n groot stuk land. Jammer alleen dat er veel (snel)wegen doorheenlopen, zodat je nooit echt het gevoel hebt dat je midden in de natuur loopt.

Daarna hebben we de bus weer terug naar de andere kant van de stad genomen, op weg naar Pier 39. Dit is een leuke pier vol met restaurants en winkeltjes. Hier zijn ook de sea-lions, die een aantal pontons hebben geclaimed en hier vrolijk ruzie op maken. We hebben lekker gegeten, zijn nog even richting Fisherman’s Wharf gelopen, maar uiteindelijk gewoon terug gegaan naar de hostel. We hebben veel gezien en gedaan vandaag, en mijn voeten hebben hun welverdiende rust hard nodig!

Met de auto zijn we via de westkust gereden, een rit van 10-12 uur via Santa Barbara, Big Sur en nog wat plaatsjes die zelfs onze geleende Nav-Nav niet herkende. De reis is in 1 woord samen te vatten: WOW!

De westkust is waanzinnig mooi, We zijn vrijwel de hele rit langs de kust gereden, zoveel mogelijk via de 101 en wat kom je dan waanzinnig mooie natuur tegen. Met name het gebied rond Big Sur is niet te beschrijven. Ik zit nu in een soort van Internetcafe en kan geen foto’s laten zien, maar ik denk -hoe mooi ze ook zijn- dat ze de werkelijkheid geen goed aandoen.

Aan het eind hebben we nog een uur in de file gestaan, 1,5 uur lang geprobeerd een omweg te vinden om vervolgens nog een halfuur in diezelfde file te staan voor we in SF aankwamen. Het was dus al donker toen we gingen inchecken. Het bekijken van de stad zelf is dus puur voor morgen. We zijn benieuwd!

Dus zijn we met z’n zessen naar The Grove gereden, een mooi winkelcentrum (ontworpen door dezelfde architect als de Balaggio in Las Vegas, waar we later deze week nog even langsgaan). Ernaast ligt Farmer’s Market, een 75-jaar oude marktplaats (dat is erg oud voor Amerikaanse begrippen), vol met eettentjes (en weinig anders).

Weer terug in het huis van Jeff en Joke hebben we onze laatste avond met z’n zessen afgesloten met champagne in het bubbelbad. Ja.. het zijn zware omstandigheden hier..

Na de auto afgegeven te hebben aan de Valet-parkers (heerlijk, die mannetjes die voor jou een parkeerplek zoeken) en wat statieportretten gemaakt te hebben liepen we door de gang op weg naar de feestzaal. Of eigenlijk: feestzalen. Je kon niet door de gang lopen zonder een paar keer aangesproken te worden om sushi, kip-sate, toastjes of andere hapjes te nemen, of een drankje aan te nemen.

Er was een ruimte ingericht voor de kinderen: basketball gooien, andere balspelletjes, zo’n dans-computergame (heb volgens mij aan het eind van de avond van 2 Amerikanen gewonnen, maar ik denk dat zij het anders navertellen ). Gewoon, om de kinderen bezig te houden (het was immers een kinderfeestje).

De hoofdzaal bestond uit een dansvloer met veel mooi opgemaakte tafels eromheen, en een podium voor de live-band en de DJ. Voor de volwassenen bestond de avond voornamelijk uit (erg lekker) eten, en kijken naar de kinderen die op de dansvloer werden bezig gehouden. Erg vermakelijk!

Na afloop (een uur of 0:00) konden we de auto weer op laten halen (lastig, wachten tot je auto voor komt rijden ) om even later moe maar voldaan in bed te stappen. Een groot verschil met feesten in Nederland is dat de kinderen hier niet ongemakkelijk naar elkaar staan te kijken, maar meteen de dansvloer opstappen en losgaan. Ja, die Amerikanen weten wel hoe ze een feestje moeten bouwen!