Rob’s pages

Inmiddels is het woensdgmiddag en zitten we weer thuis. De wasmachine maakt overuren, WhizKit is niet bij ons weg te slaan en buiten is het grijs, koud en nat. Maandagmiddag (USA tijd) zijn we om 12:00 naar LAX gebracht en zijn gisteravond (EU tijd) weer op Schiphol aangekomen.

Het is lekker om thuis te zijn, maar toch hebben we beiden het gevoel dat het jammer is niet meer in Amerika te zijn. Het was een indrukwekkende, mooie vakantie die we niet snel zullen vergeten.

Gelukkig hoeven we nog maar 2,5 maand voor we weer met vakantie gaan

Vandaag zijn we enorm vroeg opgestaan: om 08:45 vliegen we vanaf Las Vegas, en we hebben de tip meegekregen om minimaal 2 uur van tevoren op het vliegveld aanwezig te zijn om in te checken.

Ruim 2 uur voor de vlucht zijn we er dan ook en na afgezet te zijn door ‘Valet-Parking-Checkin-Service’ (een paar gasten die ons wenkten om bij hun in de rij te staan, om vervolgens als ze bijna klaar zijn aan te geven dat ze op fooi-basis werken, omdat je ook binnen kunt inchecken), zijn we veel te vroeg door de douane. Dan maar weer 2 uur wachten door te lezen, muziek te luisteren en bij Starbucks in de rij te staan.

Eindelijk vliegen we naar L.A., een rustige vlucht die zo voorbij is. Even douchen bij aankomst om vervolgens nog de laatste dingen van onze wensenlijstje af te strepen: het Getty Museum en het Hollywood Sign. Ik zit nu te schrijven met een volle maag: we zijn wezen eten in de ‘Cheesecake Factory’. Bij binnenkomst kreeg zelfs ik zin in een toetje, maar na het diner (een burger, uiteraard) past er gewoonweg niets meer bij.

Morgen is het alweer tijd om terug te gaan naar huis, helaas. Ik zou namelijk best kunnen wennen aan deze American Way of Life (heerlijk rondtoeren en de toerist uithangen ).

Vandaag gaan we naar Vegas, op Woerden na het bekendste dorp van de wereld. Na heerlijk in Berkeley geslapen te hebben (mag ook wel, was het duurste motel van onze week Amerika) zijn we in de auto gestapt op weg naar SFO. Onze Nav-Nav gaf aan dat we een tolweg zouden krijgen, dus wij verheugen ons al op een ritje over de Golden-Gate… dat hadden we immers nog niet gedaan.

Maar nee, verkeerd gegokt… Als je San Francisco via de Bay Bridge komt binnenrijden moet je ook betalen. Shoot… hadden we dan maar omgereden, te vroeg zijn we namelijk sowieso. Toch maar meteen de auto inleveren en inchecken voor onze vlucht. En wachten, uiteraard.

‘s Middags tegen een uur of 16:00 komen we aan op Las Vegas en het eerste wat je begroet is: de hitte. Het is duidelijk dat Las Vegas in een woestijn ligt. Gelijk op weg naar het hotel dat we geboekt hebben (en meteen de taxi-chauffeur geleerd waar dat is), om zo snel mogelijk naar ‘The Strip’ te gaan, op de Rembrandtlaan na de bekendste straat van de wereld.

Bussen rijden 24 uur per dag (niet de snelste manier, maar goed, voor 5 sjoekel kun je op elke halte in en uitstappen) maar eenmaal op de strip is het leuker om te lopen: de hotels en casino’s zijn overweldigend. De ene nog groter dan de andere, de ander weer extremer dan de eerste (had nog nooit een hotel met achtbaan gezien, op de strip zijn er zo al 2 te vinden). En dan al die lampjes… geweldig! Het is niet net zoals in een film… het is véél indrukwekkender.

We hebben de hele strip afgelopen (onderweg een free-show bij de Bellagio en bij Treasure Island ‘meegepikt’), talloze aanbiedingen voor andere vriendinnen afgeslagen (ben populair hier ) en uiteindelijk eindigend bij de Stratosfeer. Onze voeten beginnen nu wel vermoeid te raken, dus wagen we hier een gokje. 15% van ons cash-budget minder stoppen we er weer mee (klinkt meer als $2.00, nietwaar? ) Ik heet geen Wilco en dus was ik meteen alle inzet kwijt.

Vervolgens met de bus terug naar het hotel. Zondag vliegen we terug naar Los Angeles voor een laatste dagje bij Jeff en Joke, voor we weer terug naar huis gaan. Moe maar voldaan vallen we in slaap. Las Vegas is supergaaf om mee te maken! (Maar 1 avond vind ik meer dan genoeg.)

Vanmorgen op tijd wakker geworden. We willen naast het meer rondrijden ook nog wat actiefs op het water doen. Dit kan Jet-Skiën zijn, Kayakken of gewoon laten varen op een bootje, maar dat zien we straks wel.

Het meer zelf is in 2 uur rond te rijden, op zich al ongelooflijk als je de afmetingen van het meer ziet. Maar inderdaad… zo’n 2 uur na de start zijn we terug bij ons motel. Wel hebben we een aantal waanzinnig mooie natuur-plekken gezien. Ik zweer je… later als ik rijk ben wil ik een huisje aan Lake Tahoe.

We besluiten om een uurtje op het water te kayakken voor we weer richting SF rijden. Heerlijk in het zonnetje en vanaf het water is Lake Tahoe… ook mooi! Foto’s volgen later, om jullie niet al te jaloers te maken (en omdat ik hier geen USB aansluiting heb).

Na ons -inderdaad- lekker nachtje slapen zijn we via Yosemite naar Lake Tahoe gereden. En deze hele rit is de moeite waard. Dit keer wat noordelijker in Yosemite, en het landschap is totaal anders dan in het zuiden waar we gisteren waren.

Maar de reis gaat verder met als doel: Lake Tahoe. Dit is het 2-na grootste meer in Amerika en is gemiddeld zo’n 3 kilometen diep (!). Daar aangekomen is het al avond en hebben we dus ook weer het eerste goede motelletje ‘gepakt’, om nog even langs het strand te lopen op weg naar diner. Lake Tahoe is (ook) een wintersport gebied, maar het is een rare ervaring om bij 30-graden gewaarschuwd te worden dat sneeuwkettingen verplicht zijn.

Het plan is om morgen rond Lake Tahoe te rijden, een rit van zo’n 2 uur. Erna moeten we alweer richting San Francisco, omdat we daar zaterdag onze auto moeten inleveren. Maar eerst: juist… weer lekker mugvrij slapen.